Poëzie per Mail 2

WARHOL
"Europa '92!" roep ik en sla mijn armen om een Schotse schone. Uit alle periodes raast muziek, van trotse veldslagen elders wordt niet meer vernomen. Hier botsen jongens, meisjes, met doorlopen ogenblik in ongelijke harde drommen tegen elkaars flanken. Rookdampen bewegen zich grommend boven de verloren zonen. Iemand schreeuwt en wankelt op zijn benen: "We zijn verloren, verloren in de tijd. Lang leve de Denen!" Langs de kant strompelen gewonden en wachten tot die ene is gevonden, want de kou, de kou grijnst aan de ruiten en iedereen verlangt een overwinning in de strijd. Bij de uitgang maakt de wachter een gebaar. Niemand, niemand gaat er meer naar buiten. Hierbinnen dansen we alleen nog maar. Uit: Wondere Wereld (eigen beheer, 1992)

Begin jaren ’90 lieten we ons ieder weekend, na twaalven, vrijwillig opsluiten. In dansgelegenheden als de Troubadour en Warhol vergaten we dat we in Groningen woonden, maar werden wereldburgers zonder dat we dat wisten. Europa was bezig één te worden, met de strijdkreet: Europa ’92.

De jaren ’90 leken aanvankelijk positief gestemd te beginnen. De Muur was in 1989 gevallen en sleurde het IJzeren Gordijn met zich mee. Een frisse lentewind woei over voorheen stramme gebieden, Lenny Kravitz zong: Let love rule – de periode van ‘No Future’ lag nu definitief achter ons. Die onbevangenheid duurde echter maar akelig kort.

In augustus 1990 startte live op CNN, en keurig op tijd, de vooraf aangekondigde Golf-oorlog, alsof het een avondje entertainment betrof dat in de televisiegids stond vermeld en daarom wel móest plaatsvinden. En in de Balkan begon het te rommelen.

Joegoslavië moest zich in 1992, het jaar van de daadwerkelijke Europese eenwording, uit het EK Voetbal terugtrekken, omdat het op gewelddadige wijze uiteen was gevallen in wedijverende regio’s. Juist Denemarken, dat zich, God betert, het jaar ervoor tégen Europa had uitgesproken, kreeg de weggevallen plek in handen. Het is dan ook niet van een schrijnende symboliek gespeend dat de Denen dat jaar Europees Kampioen werden.

En wij? We dansten, ieder weekend weer, of ons leven ervan afhing.

Ruben van Gogh (gemaild op 11/4/’20)

Speciale uitgave: Engel achter glas – een handgeschreven en gebonden kleinood om het culturele zwaar weer door te komen.

Mocht u mij in deze zorgelijke tijden willen ondersteunen met een klein bedrag, dan kan dat met een Tikkie – ik werk dan dapper verder aan nieuw werk.